maandag 13 mei 2019

Prachtige kampherinneringen


 
Mira: 'ik mis het kamp al'
Wanda: 'we hebben een groot kamp gebouwd in het bos'
Annelore: 'ik vond het fietsen op het kamp het leukst'
Marie: 'gelukkig scheen het zonnetje op kamp'
Mera: 'het was heel leuk'
August: 'we hebben kevers gevonden en dat was leuk'
...

Vandaag, enkele dagen na ons verblijf in het boswachtershuis, werden er heel wat fijne herinneringen in de kring gedeeld. Dat we het kamp nu al missen? Dat werd al snel duidelijk...

De Banaantjes hebben thuis dus ongetwijfeld veel verteld over onze tweedaagse in Westerlo, maar hier volgt nog even een verslag (in een notendop weliswaar) over onze spannende avonturen.

Op donderdag vertrokken we allemaal - met heel veel zin - naar Westerlo. Valiezen en fietsen bij? Check! Met een grote glimlach op ons gezicht stapten we de auto's in. Gelukkig waren we er snel. We herkenden de plek nog van onze uitstap en dat stelde ons gerust. We trokken meteen de speeltuin in terwijl enkele kampouders onze spullen naar de zolderkamer van het Boswachtershuis brachten. Het zonnetje scheen volop en genieten van die eerste momenten deden we dus des te meer.

Van al dat spelen kregen we al snel honger. We aten een koek en enkele Bananen maakten alvast al wat fruitstokjes voor in de namiddag. Even later trokken we het bos in, met onze fietsen en de bolderkar. Op zoek naar een plek om te picknicken.

Na onze lekkere boterhammen besloten we om verder op ontdekking te gaan in het bos. We fietsten door de lange dreef en vonden een plek waar we enkele bosspelletjes speelden. We maakten een heleboel prachtige natuurschilderijen, we speelden tikkertje boom, we legden een touwparcours af met een blinddoek,...







 
Even later zetten we onze tocht verder richting de Asberg. Of we met onze fietsen boven raakten? Zeker! Eenmaal boven, kwamen we een klimboom tegen. Klara klom er meteen in. We zochten en vonden ook een ideale plek om een kamp te bouwen.

Ans zocht ondertussen met enkele Bananen een tak uit. Deze gebruikten we om later op de dag een aandenken aan ons kamp van te maken.

Mira verzamelde bosspullen en August vond enkele kevers. Ook Hanne ging op zoek naar bijzondere bosschatten. Ze vond enkele mooie blaadjes die ze bij in de zak van Mira stopte. Daar zouden ze later nog iets van kunnen knutselen.





Na onze avonturen op de Asberg trokken we terug naar het Boswachtershuis. We waren intussen immers ontzettend benieuwd geworden naar de kamer waar we straks zouden slapen.

Eenmaal aangekomen, gingen we naar boven, zochten we een plekje uit en maakten we ons bed op. Even later gingen we nog wat knutselen of spelletjes spelen en konden we genieten van lekkere frietjes. We kregen een ijsje als dessert en maakten ons dan stilaan klaar om te gaan slapen. Pyjama aan, terugblikken op de dag, nog een verhaaltje en dan... Op naar dromenland...
 
Na een deugddoende nachtrust hadden we energie genoeg om aan onze tweede kampdag te beginnen. Het regende, maar dat kon ons niet deren. We besloten om onszelf te grimeren. Plotseling kwamen er draken, vlinders, prinsessen en zelfs een cheeta tevoorschijn. We knutselden met de bosspullen die we de vorige dag in het bos hadden verzameld. Ondertussen werden onze spullen alweer ingepakt en in de auto's geladen.
We maakten lekkere croque monsieurs en aten onze buikjes rond. En ja hoor... Na het middageten kwam het zonnetje dan toch nog tevoorschijn. We namen snel onze fietsen voor een laatste tocht door het bos. De regen had voor heel wat plassen gezorgd en dat maakte het fietsen des te plezieriger!
 
We gingen nog een laatste keer spelen op de Asberg en keerden dan terug naar het Boswachtershuis. We aten nog een koek en namen dan afscheid van onze kampplek. Ons valiesje gevuld met vuile kleren, maar vooral met een heleboel mooie herinneringen aan een prachtig kamp.
 
Bedankt aan de Banaantjes en zeker ook aan de kampouders om er samen een onvergetelijke tijd van te maken! We kijken al uit naar het volgende kamp...
 




vrijdag 3 mei 2019

Dromen over het kamp...



Op maandag vierden we feest! Hanne werd drie jaar en trakteerde ons op lekkere fruitstokjes. Mmm... Dat heeft gesmaakt! Hanne knutselde zelf haar kroon en we maakten allemaal een tekening voor haar. Deze werden gebundeld in een groot verjaardagsboek.

In de namiddag trokken we op uitstap naar het Boswachtershuis in Westerlo. Daar gaan we pas volgende week op kamp, maar we wilden toch al eens graag een kijkje nemen. Want waar gaan we slapen? En wat kunnen we daar eigenlijk allemaal doen? 'Heel veel!', ontdekten we: wandelen, picknicken, kampen bouwen, met takken spelen,... 'Een miljoen dingen', zei August. We hebben alvast genoten van het spelen in de grote speeltuin. Hopelijk is de zon volgende week ook van de partij! 






Divano vroeg zich af hoeveel nachtjes we nog moesten slapen voordat we eindelijk op kamp konden vertrekken. Daarom maakten we een aftelkalender. Marie en Mera gingen aan de slag en tekenden het boswachtershuis, een bos en vakjes om te tellen. Nu zijn het nog maar 6 dagen...

De andere Bananen maakten ondertussen een naamkaartje om aan hun koffer te hangen. 'Zo kunnen we weten van wie welke koffer is', zei Tobin. 'Ja, want anders kan die misschien verloren gaan', merkte Tuur op.

Mira bracht een geluidenboek mee en Noah een ketting. Annelore wou ook wel zo'n mooie ketting en ging meteen aan de slag. Uiteindelijk maakte ze een ketting én een armband.


 


In de namiddag vierden we Patrick zijn pensioen. Het was zijn laatste dag op Triangel. We genoten van een lekker ijsje en zwaaiden Patrick uit.

Op donderdag bracht Noah een knuffeldier mee naar onze klas. 'Dit is een koala', vertelde hij. Hij kon ook geluid maken. 'Wat eet een koala eigenlijk?', vroegen we ons plotseling af. 'Ik denk vlees en gras', zei Mira. 'Ik denk bamboe!', zei Wanda.

We zochten het op en ontdekten dat een koala graag bladeren van de eucalyptusboom eet. Bijna niets anders dan dat. We besloten om dit ook voor de koala van Noah te maken. 'Want misschien heeft die straks wel honger', zei Divano. We keken naar een filmpje van een etende koala om te ontdekken hoe deze boom er precies uitzag.



 
Op vrijdag begonnen we aan het cadeau voor Moederdag. Hiervoor moesten we eerst nog naar de winkel. In de namiddag werd er al hard aan gewerkt.
 
Nu dromen we alvast nog even verder over leuke en spannende kampavonturen...
 
Tot volgende week! 
 
 
 
 



donderdag 4 april 2019

Hoor de vogeltjes fluiten!

Post op maandag! We keken in onze brievenbus en hadden een envelop gekregen. Er zat een stick bij. We moesten luisteren naar de geluidsopname en hoorden een vogeltje. Maar welke vogel precies? Dat was de vraag. We dachten diep en lang na. Sommigen dachten dat het een duif was, anderen dachten aan een roodborstje. 'Of misschien is het wel een raaf', zei Noah.

Om zeker te zijn, maakten we een wandeling rondom de school. Want misschien konden we dan wel het vogeltje horen en tegelijkertijd ook zien. We namen een verrekijker mee. Onderweg kwamen we heel wat dieren tegen: honden, schapen en ja hoor, een heleboel vogels. We leerden dat heel veel vogels bij elkaar een zwerm wordt genoemd. 'Net zoals een school vissen', zei Marie. Dat hadden we vorige week al geleerd.

Welk vogeltje er dan precies te horen was? Dat bleek toch nog een beetje moeilijk te zijn. We waren alleszins benieuwd naar de tip van morgen.

Ot bracht een foto mee van een puppy. 'Op vrijdag mag ik Sigi gaan halen', vertelde ze. Hoeveel dagen was dat nog precies? Samen met Wanda, Mera en Marie maakte Ot een aftelkalender. 'Ik vind het wel heel leuk dat ik bijna een puppy heb', vertelde ze nog. En wat zijn we ook blij voor Ot!

Divano bracht een groot stuk hout mee van in het bos. Hij wou graag aan elke Banaan een stuk geven. Hoe kon hij dit doen? We dachten na. Konden we het in stukken knippen? Nee, dat lukte niet. Konden we het in stukken snijden? Dat lukte ook niet. Plots viel de grote blok hout op de grond, in kleine stukjes. Het was gelukt! Zo konden we de grote blok dus verdelen onder elkaar.

Op dinsdag kregen we opnieuw post. Deze keer zat er geen geluid bij, maar wel een prent van het oog van de vogel. We keken goed en Noah, Tuur en August gingen meteen op zoek in een weetjesboek. Misschien konden ze daar de vogel wel in terugvinden. Maar blijkbaar zijn er wel heel veel vogels met een zwart oog... Al waren we er wel bijna zeker van dat het om een kraai of een merel ging. 'Want de merel heeft ook iets geels rond zijn oog', merkte Noah op.

Mera bracht op maandag enkele foto's en een plattegrond mee van het Afrikamuseum. We leerden dat zo'n plattegrond eigenlijk een tekening is van een plek als we deze van bovenaan zouden bekijken.

Mera en Marie vroegen zich af of er ook een plattegrond is van de school en gingen dit op dinsdag vragen aan Patrick en Lore. Met de plattegrond in de hand kwamen ze weer naar onze klas. We vonden het toch nog wat moeilijk zo zonder kleurtjes. Mera en Wanda kwamen daarom op het idee om er de symbolen van de klassen bij te tekenen zodat het duidelijker werd.

Eens dit was gebeurd, speelden we een verstopspel. Annelies verstopte een knuffelbanaan op een plek in de school en duidde dit aan op de plattegrond. Konden we de banaan terugvinden aan de hand van het plan? Wat vonden we dat leuk! Tegelijkertijd leerden we ook wat een museum is. Op het einde van de dag luisterden we naar het verhaal 'Geheim in het museum', over dieren die 's nachts plotseling tot leven kwamen.
 
 
Op woensdag spraken we met de Vuurvliegjes af om onze zonnebloemen te gaan rondbrengen bij de buren voor 'de Dag van de actieve burger'. De buren waren heel blij met hun plantje en gingen er goed voor zorgen.
 
Op donderdag bracht Divano een spin mee naar de klas. Geen echte, maar ze leek wel echt. We telden de poten. '8!', zeiden we. 'Hadden wij maar zoveel armen', zei Annelore. 'Dan konden we heel veel doen'. We kregen zin om spinnenwebben en spinnen te knutselen met wasco en ecoline en gingen in onze tuin op zoek naar echte spinnen. Deze bleken zich wel goed verstopt te hebben...

Op het einde van de dag spraken we nog een keer af met de Vuurvliegjes om de laatste zonnebloemen te gaan rondbrengen.

Op vrijdag was het dan zover: LENTEFEEST!
We genoten van een heerlijke dag met een lekkere picknick en konden dus met een voldaan gevoel de vakantie invliegen. Genieten maar!
 
Tot binnenkort!



vrijdag 22 maart 2019

Een slak op een tak

Op maandag bracht Mera iets vreemds mee naar de klas. We zagen niet meteen wat het was. Het had een witte kleur. Mera vertelde dat het de schaal van een 'luchtei' was, een windei. Daar hadden we nog nooit van gehoord. Wat is dat precies? Ze legde uit dat een windei een mislukt ei is, een ei met een zachte schaal. En dat vonden we wel een onderzoek waard.




En een proefje, want we konden blijkbaar ook zelf windeieren maken. Daarvoor moesten we wel eerst naar de winkel, want we hadden hiervoor eieren en azijn nodig.

Dit deden we op dinsdag. Eens we de ingrediënten hadden, voerden we ons plan uit. We legden de eieren in een potje met azijn. De azijn rook wel gek, vonden we. August vond het zelfs naar mayonaise ruiken. We zagen meteen dat de eieren begonnen te schuimen.

Of het daadwerkelijk ook windeieren zouden worden?
Daar moesten we nog wat geduld voor hebben...





















Marie bracht een prentenboek mee met kleine dierenverhalen. We lazen er één over de kip en Annelore wou nadien een kip tekenen. Maar hoe tekenen we eigenlijk een kip? Marie vertelde dat we misschien wel een stappenplan konden zoeken, dus deden we dat. We zochten en vonden er één. Zowel Marie en Annelore gingen meteen aan de slag. Annelore tekende bij de kip nog lampen, 'want als het donker wordt, kan de kip anders niets meer zien'. En Marie tekende een kippenhok, 'want anders kan de wolf de kip komen pakken', vertelde ze. 'En dat zou wel heel erg zijn voor het kipje'.


Hanne bracht een liedje mee voor tijdens de muziekronde. 'Twinkel, twinkel kleine ster', heette het. Hanne kon het al helemaal voorzingen. Wat een prachtig liedje. Wat is eigenlijk een ster? Er volgde een lang gesprek over sterren, planeten en de ruimte.

'De zon is een ster', zei Tobin. 'Sterren geven licht' en 'sterren staan heel hoog in de lucht', vertelden we nog. 'Naast de planeten staan de sterren', zei Wanda. 'Met een ladder raken we denk ik niet tot aan de sterren en de planeten', merkte Ot op. 'Want dat is wel heel hoog'. 'Maar met een raket wel!', zei Soha.
We keken naar een korte film over een raket en de ruimte.


Nadien knutselden we planeten en raketten. Dit deden we met een knikker en verf in een doos. We maakten zo heel veel planeten. Maar zijn er in het echt ook zoveel planeten? We ontdekten dat er eigenlijk maar acht planeten zijn.

Op donderdag keken we vol spanning naar onze... Windeieren! We spoelden de eieren voorzichtig af onder de kraan. Wat gek! De harde schaal was verdwenen en er bleef alleen een zacht vlies om de eieren over. Dit kwam dus door de azijn. Een groep bananen trok naar de andere kleuterklassen om trots te vertellen over de windeieren die ze hadden gemaakt. En ook zij kregen zin om zelf zulke eieren te maken.

Marie bracht op deze dag ook slakken mee. Hoe kwam het dat er plotseling zoveel slakken waren in de natuur? We ontdekten dat slakken een winterslaap houden. Nu het eindelijk weer lente is, ontwaken ze stilletjes en zien we er steeds meer en meer. We telden de slakken van Marie en gingen in de tuin op zoek naar nog andere slakken. We vonden er jammer genoeg geen. Maar Marie wist ook heel goed hoe dat kwam. 'Ze houden van blaadjes en hier zijn niet zoveel blaadjes', merkte ze op.  

 
Onze windeieren bleven ons ook op vrijdag nog bezighouden. 'Ik vind die op een waterballon lijken', zei Tobin gisteren. 'Of op een botsbal', zei Annelore. Zou het ei ook echt kunnen botsen? Of zou het stuk gaan? Dat moésten we gewoon eens uittesten. We gingen naar buiten en zochten een plek uit. 1,2,3,... En het ei was... kapot..




Verder gingen we van start met het maken van de nieuwsbrief voor de lente en genoten we van het warme zonnetje in de tuin.




vrijdag 15 maart 2019

De 'W' van walvis en wind

 
Wat een blij weerzien in de klas op maandag! We vertelden over onze krokusvakantie. Annelore was naar de bergen met sneeuw geweest, Mera had twee nieuwe kippen gekregen, Soha had veel gespeeld,... en Tobin? Die was naar zee geweest. Hij toonde een schelp die hij daar had gevonden. Maar was het wel een schelp? We dachten van wel, maar we waren niet helemaal zeker. Dat zouden we snel uitzoeken.



 
Marie vertelde over de wind van gisteren. 'Ik viel bijna om door de wind', zei ze. 'En als het harde wind is aan zee, kan je vliegeren', zei August. En zelf een vlieger maken? Daar hadden we ondertussen wel zin in gekregen. We gingen meteen aan de slag. We keken naar een prent van een vlieger en dachten na over welke materialen we hiervoor konden gebruiken. 'Touw, stokken en papier', bedachten we. We zochten de materialen uit en gingen aan het knutselen. Wat een prachtige vliegers werden er gemaakt! Deze moesten we natuurlijk ook uittesten. Dat deden we in de namiddag. Onze vliegers gingen soms stuk dus moesten we deze nadien ook weer herstellen. Hier gebruikten we plakband voor en extra touw.  



Op dinsdag trokken we naar het documentatiecentrum om er boekjes te gaan halen over de wind en de schelp van Tobin. We kwamen te weten dat de schelp die Tobin bij zich had een oester was. Er wonen diertjes in deze schelpen die dan een parel maken. 'Maar de parel zat er wel niet meer in', vertelde Tobin.

Divano bracht een weetje over een walvis mee. Een walvis kan tot wel 16 meter lang worden. Maar hoe lang is dat precies, 16 meter? We gingen naar buiten en namen onze meter mee. We tekenden een lijn met stoepkrijt en schrokken ons een bult. 'Want zo lang had ik niet gedacht dat een walvis kon worden', zei Wanda. In de namiddag keken we naar een poppenkastverhaal.

Op woensdag lag er een papieren vliegtuigje in de klas. Deze was van Divano. Het kon goed vliegen, 'maar ik denk dat als je een vliegtuig uit klei maakt, het veel sterker is', zei August. 'Anders gaat die door de wind kapot'. Hij ging aan de slag en maakte er één uit klei. Maar kon deze ook echt vliegen? 'Ik denk dat hij nu misschien te zwaar is', merkte hij op.



 

Tuur toonde ons op donderdag zijn knutselboek met daarin een stappenplan om een vlieger uit papier te maken. Hij ging aan de slag met Marie en Annelore. 'Want die van ons gingen snel kapot, misschien dat ze zo beter kunnen worden gemaakt', zeiden ze. Tuur maakte een prachtige groene vlieger.
Om de vliegers te maken, gebruikten we nu geen gewoon papier, maar zijdepapier. We ontdekten tijdens het werken met dit materiaal iets geks. Want als het nat wordt, geeft het inkt af. En daar maakten we dan maar meteen een techniekje van. We legden enkele restjes zijdepapier op een groot blad en met de waterspuit maakten we het nat. Wat gaf dit een prachtig resultaat. Op vrijdag stapten we mee met de klimaatbetoging.